Echte pepernoten

sinterklaasNu de Sint weer in het land is, gaan we natuurlijk ook weer echte pepernoten bakken. Vaak worden kruidnootjes tegenwoordig pepernoten genoemd, maar die zijn harder en rond, terwijl de echte pepernoten “brokjes” zijn met een anijssmaak. Ze zijn heel makkelijk te maken, en het is ook heel leuk om samen met de kinderen te doen.

Wat heb je nodig?

  • 500 gram roggemeel
  • 1 zakje (wijnsteen) bakpoeder
  • 2 eetlepels anijspoeder
  • 2 eetlepels koek- of speculaaskruiden
  • beetje honing
  • snufje zout

Kneed het deeg goed door elkaar en laat het vervolgens een uurtje afgedekt in de koelkast rusten. Zet de oven op 150 graden en maak kleine brokjes van het deeg. Verdeel ze over de bakplaat en bak ze in een kwartiertje in de oven. Heerlijk!

Mooi verhaal over vijgen

Rapunzel: biologisch en persoonlijk

In 2011 maakte Allard (medeoprichter van De Nieuwe Band en verantwoordelijk voor de inkoop van grondstoffen) zijn tweede een reis door Turkije om te zoeken naar leveranciers die op alle vlakken goed bij onze uitgangspunten passen: biologisch, sociaal en de beste kwaliteit. Allard bezocht vijgenboeren, druivenboeren (voor de rozijnen) en natuurlijke ook abrikozenboeren. Tijdens deze reis was Allard bijzonder onder de indruk van de projecten van Rapunzel. Allard: “Rapunzel is de enige organisatie in Turkije die 100% biologisch werkt en ze hebben het grootste team van landbouwingenieurs. Deze ingenieurs begeleiden de boeren en zijn op de cruciale momenten aanwezig voor advisering en controle op de kwaliteit. De boeren worden heel intensief ondersteund!”

Rapunzel werkt samen met veel boeren en heeft persoonlijk contact met hen. De boeren worden niet alleen ondersteund met landbouwkundig advies, Rapunzel doet ook aan voorfinanciering. De boeren krijgen in het vroege voorjaar al een financieel voorschot op de verwachte oogst.

vijgen_denieuweband_1

Tekelioglu: een Turks bio-dorp!

Een bijzonder onderdeel van de reis was het bezoek aan Tekelioglu. Dit dorp kun je gerust een bio-dorp noemen, want 95% van de boeren werkt hier biologisch! 30 jaar geleden ontmoetten de burgemeester van dit dorp en de oprichter van Rapunzel (Joseph Wilhelm, hierboven op de foto) elkaar bij toeval. De burgemeester van het dorp ging naar de Turkse minister van landbouw om de milieu-problemen van het dorp te bespreken. Door steeds meer gebruik van chemische (kunst-)mest en pesticiden namen de oogsten rond Tekelioglu af en verdween de vis uit het meer bij het dorp. Met de vis, verdwenen ook de vogels en zo werd het een “dood” meer. Op het zelfde moment zat Joseph Wilhelm ook in de wachtkamer van de minister om te praten over de mogelijkheden van biologische landbouw in Turkije. De minister heeft beide mannen toen met elkaar in contact gebracht, en zo is het Rapunzel-project in Tekelioglu ontstaan. Een nauwe en warme samenwerking tussen Rapunzel en het dorp!

Nu, 30 jaar later, is de visstand in het Gölu-meer al jaren hersteld, zijn de oogsten goed en is het gebied uitgeroepen tot nationaal beschermd gebied en waterwin-gebied. Het meer is een prachtige plek, met bloemen, vogels en veel vis. Er is een school gekomen in het dorp, een speelplaats, verharde wegen en een dorpshuis. De melk wordt in het dorp tot zuivelproducten verwerkt en sinds kort is er een winkel waar biologische producten en biologisch brood van eigen verbouwde tarwe verkocht worden.

vijgen_denieuweband_2

De 80 boerenfamilies in Tekelioglu werken allemaal biologisch en deels ook biologisch-dynamisch. Een belangrijk onderdeel is het houden van zo’n 600 koeien waarvan de mest gecomposteerd wordt. De bijzonder goede compost uit Tekelioglu wordt voor alle projecten van Rapunzel in Turkije gebruikt. Allard: “Het is mooi om te zien dat een deel van de jongeren nu weer perspectief ziet, in het dorp blijft en besluit om het boerenbedrijf van de ouders voort te zetten.”

vijgen_denieuweband_3

 

Ontheemd

keuken_efraimIk val maar direct met de deur in huis. Letterlijk zelfs. Wij verbouwen.
Dit heeft grote gevolgen voor mij. Want als je aan onze keuken komt, dan kom je aan mij! Uiteindelijk gaat het allemaal veel beter worden, maar nu is het zeer interessant om te merken hoe belangrijk de keuken is in ons huishouden.
Ontruimd, afgebroken en verwijderd is er nu een gapend gat, dat weer gevuld mag worden.
En nu voelen we ons dus een beetje ontheemd, want die centrale plek is er niet.
Dit werkt door op ons familie-samenzijn. Gelukkig realiseren we ons dit. Waar zouden we toch zijn zonder onze culinaire werkplaats?

Uw aller Efraïm

Ik kook dus ik ben

efraimIk kook, dus ik ben. Groot plezier en genoegen beleef ik aan de vele uren, die ik doorbreng in onze keuken. Geef me de tijd en ik zet je een goeie maaltijd voor. Standaard kook ik ietwat teveel, want je weet nooit wie er onverwacht aanschuift. Mijn dag is helemaal goed als dat daadwerkelijk gebeurt. En gerechten veranderen mee met de dag. Verspilling, daar doe ik niet aan. Interessant is het om te ervaren wat er kan gebeuren met voeding.

Al jong was ik geboeid door wat een kok kan doen. Dit gaat verder dan stoffelijke voeding neerzetten. Mijn moeder was een expert in “slowfood” , avant la lettre dus. Uren kon zij doorbrengen in de keuken alvorens er een prachtige maaltijd op tafel verscheen, mijn vader verrukkend en ons allen in een staat brengend van grote tevredenheid. Wij kinderen leerden dat je de tijd nam voor dit samenzijn. Pratend, discussiërend, zwijgend, kortom genietend.

Pompoenen

Gisteravond belden er kinderen aan, die heel hard “trick or treat” riepen toen ik open deed. Ik schrok me een hoedje! “Oja”, dacht ik, “het is Halloween…” Daar had ik niet bij stil gestaan, want wij vierden altijd Sint Maarten, en dat is pas op 11 november. Wij trokken met onze lichtjes in uitgeholde knolletjes al zingend door het dorp. Soms kregen we een appel, of een walnoot, maar ik genoot het meest van de magie die de lange  slinger lichtjes van onzpompoene optocht creëerde!

Eerst bood ik de kinderen de pompoenen aan die ik nog buiten had liggen. “Da’s lekker,” zei ik, “daar kun je soep van maken.” Pompoensoep lustten ze wel, maar ze wilden liever iets lekkers. Gelukkig vond ik nog wat in de kelder, en vroeg de kinderen tenminste een liedje voor me te zingen. Na een kleine aarzeling werd er gezongen, en trokken ze weer verder…

Ik neuriede de rest van de avond zachtjes de liedjes van vroeger… Sint Maarten, Sint Maarten, Sint Maarten reed door weer en wind