Ontstop je gootsteen met koffieprut

Vanmorgen, in alle vroegte stond ik onder de douche en merkte dat de afvoer “weer eens” niet lekker doorliep. Dit is natuurlijk niet zo raar in een huishouden met heel veel vrouwen met lang haar, ondanks dat iedereen zegt altijd haar eigen haar uit het putje te halen!

Hoog tijd dus voor een Oma weet het tip: ontstop je afvoer met koffieprut!

Makkelijker kan het niet zijn, want anders moet je je koffieprut in het groen-afvalbakje naast je gootsteen legen. Nu mag je het gewoon in de wasbak gooien. Beetje naspoelen met heet water als het om een hardnekkige verstopping gaat, maar anders gewoon laten liggen tot je de kraan weer aanzet voor andere dingen.

Andere beproefde middeltjes zijn soda met heet water (sommigen doen dit met azijn), vaatwastabletjes, of zelfs gebitsreiniger heb ik me laten vertellen… Ik kies dan liever voor iets wat anders toch weggegooid zou worden.

Vanmorgen heb ik dus een heerlijk kopje koffie met Efraim gedronken, en ben daarna terug naar de douche gegaan…

Hoe weet je of een ei vers is?

vers eitje zakt naar de bodemVanmorgen vroeg voerde ik de kippen en maakte hun hok lekker schoon met vers stro. De ren harkte ik aan en kwam tot mijn verbazing twee eitjes tegen die onder een struik waren gelegd. Dat is best gek, want ze leggen nagenoeg altijd in het hok…

Om zeker te zijn dat de eitjes nog vers waren, en niet al een tijd onder de struik lagen, deed ik de “verse eitjes test”.

Heel makkelijk:

Vul een glas met water en laat het eitje te water.

Een vers eitje zakt meteen naar de bodem!

Als er een stukje van het eitje boven water drijft, is het niet meer geschikt bijvoorbeeld om stijf te kloppen, want de kwaliteit van het eiwit is minder geworden. Je kunt het dan nog wel hard koken, of er een klutseitje van maken!

Tijd voor een kopje thee

theezakjesvansimonleveltWat een regen vandaag! Goed dat ik gisteren nog veel kruiden uit de tuin heb geplukt om te drogen. Honingmeloensalie, sinaasappelmunt, citroentijm, rode basilicum, en nog veel meer bijzondere varianten van de bekende kruiden. Ik vind het heerlijk om met een klein schaartje door de tuin te scharrelen, de kipjes te horen, en ondertussen cherrietomaatjes te snoepen!

Vorige week had ik al citroenverbena geoogst en gedroogd, vandaag doe ik dit in de handige theezakjes van Simon Levelt, en daarna in een mooi bewaardoosje. Maar eerst drink ik er natuurlijk zelf een kopje van!

Erwtensoep

Brrr… Winter is er weer! Gisteravond heb ik de spliterwten in de week gezet, en vanmorgen ben ik begonnen met de erwtensoep. Voor ons grote gezin maak ik natuurlijk een enorme pan. Gelukkig hebben we een aantal prachtige 10 liter pannen voor soep!

Dit gebruik ik ervoor:
* 5 liter water
* 1 kilo (groene) spliterwten
* 1 grote knolselderij
* 3 prei
* 4 grote uien
* naar wens: aardappels en winterpeen

Zoals gezegd week ik de spliterwten een nachtje, en spoel ze daarna goed schoon om daarna op te zetten, aan de kook te brengen (altijd met een stukje kombu) en dan zachtjes te laten doorkoken.
Ik zet ze niet in een keer met al het water op, maar voeg steeds beetjes toe, zodat de erwten sneller tot prut worden, en er een brei ontstaat, zonder dat deze gaat plakken aan de bodem van de pan. Op een gegeven moment voeg ik nog wel wat bouillon toe.

Ondertussen snij ik de overige groenten in kleine stukjes en bak ze in een beetje roomboter met olijfolie net een beetje krokant met wat kruidenzout. Omdat we allemaal van stevige soep houden met waarin je de structuur van de groenten proeft, voeg ik ze niet meteen toe, maar pas de laatste tijd. De kombu vist Efraim eruit op het laatst, en snoept het op als hij zijn geheime ingrediënt toevoegt: laurierblad.

De soep moet minimaal 2 uur koken, dus ruikt het de hele dag heerlijk in de keuken. Iedereen die binnenkomt raadt vrijwel meteen dat we erwtensoep eten.

Als het bijna etenstijd is, voeg ik voor de liefhebbers toch nog wat (bio)rookworsten toe. De soep blijft vegetarisch, maar toch… Efraim krijgt z’n roggebroodjes met spek erbij.

Tijd voor glühwein

De Achterhoek lijkt een beetje op Tirol vandaag, en Efraim en ik hebben een prachtige sneeuwpop gemaakt, nou ja, pop… Het is een heuse Maria geworden, met omslagdoek en kaarsjes. Om samen in de sneeuw te spelen ben je nooit te oud 😉

Maar goed, langzaam werden we toch koud en om ons Tirol gevoel van heel lang geleden te laten herleven, maak ik thuis glühwein. Er staat nog een fles in de kelder, maar met alleen opwarmen kom je er niet. Dit doe ik er altijd in:

  • 1 fles bio glühwein, of “gewone” rode wijn
  • kaneel
  • vleugje nootmuskaat
  • kruidnagel
  • klein beetje oersuiker
  • vleugje vanille (van een stokje of extract)
  • 1 sinaasappel in schijfjes

Giet de wijn in een pannetje en voeg al roerend de specerijen en de sinaasappel schijfjes er door. Bewaar wel twee schijfjes voor op de rand van het glas

Bij gebrek aan een sinaasappel, heb ik deze keer mandarijntjes gebruikt. En Efraim? Hij kwam in vol ornaat (lees in heuse lederhose (en ik bespaar jullie allemaal een foto hiervan)) de keuken in om met mij te proosten!

Tafel dekken met zorg

Vorige week in de herfstvakantie kookte een van een kleinkinderen samen met haar vriendinnen een maaltijd voor ons allen. Het was een lawaai van jewelste, mede door het geruis van hun muziek vanaf mobieltjes en puberend meezingen. Kortom, gezellige boel.

Het kooktrio moest wel even geholpen worden met een focus, maar uiteindelijk kon de tafel gedekt worden. De borden werden lukraak op tafel gezet en het bestek eromheen geslingerd. Toen greep mijn kleindochter in: “zo doen wij dat hier niet!” riep ze verontwaardigd uit naar haar vriendinnen! “De borden horen netjes voor elke stoel geplaatst, de vorken links, en de messen rechts, met het snijvlak naar het bord gekeerd, en de lepel ernaast. Wij dekken de tafel met zorg…” Ik vulde aan dat zij met liefde een maaltijd aan het bereiden waren, en we straks gezellig met z’n allen deze gaan nuttigen, dus dat het alleen maar logisch is dat we ook met aandacht de tafel sfeervol dekken… Ik zag ze even denken waarna ze volmondig beaamden dat het inderdaad logisch is.

Soms kunnen we elkaar gewoon even helpen herinneren aan dingen die zo makkelijk zijn, en zoveel eigenlijk betekenen, maar die we soms lijken te vergeten

Altijd weer dat onkruid

schoonmaakazijnOp de mooie nazomer dagen geniet altijd nog van mijn tuin. Hoewel de bloemenzee ietwat minder is geworden, neemt de hoeveelheid onkruid tussen mijn paadje nooit af. Een goede manier om hier toch wat aan te doen is eigenlijk heel makkelijk: schoonmaakazijn!

Giet een royale hoeveelheid azijn in een emmer met water, voeg eventueel nog wat citroen toe en bezem je stoepje schoon. Als de zon erop schijnt dan zie je de grasjes en ander ongewenst groen vanzelf bruin verkleuren, en gaat het dood.

Soms moet je natuurlijk wel wat volhouden, ze zeggen niet voor niets “onkruid vergaat niet!”

Schoonmaken met klei?

Heel lang geleden ontmoette ik Efraim in Frankrijk. Hij woonde in een klein dorpje aan de middellandse zee. Het ging er allemaal gemoedelijk aan toe, en er werd hard gewerkt. Hij stelde me voor aan zijn moeder, een prachtvrouw die wist waar het leven over ging. Zij haalde me binnen in haar huis en begon vol geuren en kleuren te vertellen over haar leven als moeder in een ouderwets Frans gezellig dorp. Ze leerde me niet alleen koken, maar wist ook veel handige huishoudmiddeltjes, die volgens haar onontbeerlijk waren…

Ze nam me mee naar het buurdorp Sommières, en liet een prachtige plek zien waar heel bijzondere klei was. Verschillende vrouwen waren emmertjes aan het vullen. Die klei is heel goed om vlekken mee te verwijderen. Het moet goed droog zijn, en lekker fijn gemaakt, eventueel met een vijzel. Daarna kun je het gewoon op allerlei vieze vlekken strooien. Lang laten intrekken, soms wel een hele nacht, en daarna kun je het gewoon afborstelen.Het werkt vooral goed op de bekleding van banken of stoelen, of op vloerbedekking. Maar ook olie of wijnvlekken die gemorst zijn op houten vloeren. Hele hardnekkige vlekken moet je soms een paar keer met de klei zachtjes inwrijven. Zorg er wel eerst voor dat je de vlek zoveel mogelijk droogdept voordat je de klei er op strooit, anders wordt het modder.

Je begrijpt hoe verbaasd ik was toen Vicky me kwam vertellen dat deze klei nu een heus “product” geworden is, dat zij in haar assortiment heeft. Ze heeft het zelfs nu, als eerbetoon aan haar Oma in de aanbieding gedaan!

Lammetjespap

lammetjeEr is nagenoeg niets waar ik meer van geniet dat van dartelende lammetjes. De vreugde waarmee zij het leven vieren, zorgt ervoor dat ik ook weer wil vieren!

Mijn Oma maakte altijd bij de geboorte van het eerste lammetje heerlijke lammetjespap met ons. We mochten meehelpen om het meel zo goed mogelijk te zeven, zodat er helemaal geen vezeltjes meer overbleven, en de pap lekker zacht werd (vandaar de naam natuurlijk)!

We mengden de bloem al roerend met wat melk, steeds rustig en bedaard om klontjes te voorkomen. We kookten het mengsel een paar minuutjes en mochten er dan zelfs een scheutje honing in, dat maakte het helemaal feest.

Later kwam ik erachter dat de pap eigenlijk bijna elke dag gemaakt werd voor de hele kleintjes, die aan het leren waren om meer te gaan eten naast de borstvoeding, maar dat maakte me niets uit. Voor ons was die eerste lammetjespap bijzonder, een waar feest!

Ramen zemen

Het begint te kriebelen! Overal in de tuin zie ik sneeuwklokjes en krokussen, de lente komt. En daarmee krijg ik ook zin in de voorjaarsschoonmaak. De lentezon schijnt op mijn vieze ramen, dus ga ik daarmee beginnen.

Al die ruiteuinreinigers werken vast ook goed, maar ze zijn helemaal niet nodig. Ik zeem gewoon met water en uien! Meestal bewaar ik hiervoor de uienschillen. De ui zelf werkt ook, maar dat vind ik dan weer wat zonde. Met de zeem en water maak ik het allemaal schoon, en om te voorkomen dat de ramen opdrogen met strepen, veeg ik de boel droog met een oude krant. Het resultaat is is echt heerlijk. Nu kan ik lekker aan de keukentafel de tuin in kijken, en genieten van alles wat gaat ontluiken…

sneeuwklokjes